Błogosławiona Maria Luiza Merkert
jedna z założycielek Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety

Maria Luiza Merkert urodziła się dnia 21 IX 1817 r. w Nysie, na ziemi śląskiej, w głęboko religijnej rodzinie mie-szczańskiej. Była drugą córką Karola Antoniego Merkerta i Marii Barbary, z domu Pfitzner. Całe jej życie, od na-rodzin, poprzez działalność apostolsko-charytatywną, aż do śmierci, było związane z Nysą i parafią św. Jakuba Starszego Apostoła i św. Agnieszki. Ojciec zmarł niespełna rok po urodzeniu się Marii. Dzięki troskliwości matki, która wychowywała swe córki w duchu autentycznych wartości chrześcijańskich, Maria od dzieciństwa wzrastała w klimacie wiary. Otrzymała staranne wychowanie i wykształcenie. W domu uczyła się miłości Boga i bliźniego, dostrzegania biednych i dzielenia się z potrzebującymi. Pod wpływem wyjątkowo religijnej atmosfery, u Marii doj-rzewała gotowość do podejmowania samarytańskiej posługi i kształtowało się jej powołanie zakonne. Podczas nieuleczalnej choroby matki. Maria była dla niej troskliwą pielęgniarką, a po jej śmierci w lipcu 1842 r., poświęciła się chorym i najbardziej potrzebującym, przeznaczając na ten cel swój skromny majątek. Posłuszna Bożemu wez-waniu i radzie spowiednika, odczytując ją jako wolę Bożą, we wrześniu 1842 r. wraz z rodzoną siostrą i koleżanką z lat szkolnych, Franciszką Werner, dołączyła do Klary Wolff, która w Nysie pielęgnowała chorych w ich własnych mieszkaniach. 27 września 1842 roku, pod duchową opieką ks. Franciszka Ksawerego Fischera rozpoczęły wspólną drogę. Głęboko przejęte potrzebami ubogich - mieszkańców Nysy i okolic - gorąco pragnęły „z miłości ku Bogu po-święcić czas i siły cierpiącej ludzkości", bez względu na wyznanie, narodowość, stan. Po pierwszych miesiącach radosnej służby nastąpiły bolesne doświadczenia, które Maria przeżywała w duchu głębokiej wiary, zawierzając wszystko Bożej Opatrzności. W grudniu 1846 roku, na polecenie opiekuna duchowego, rozpoczęła nowicjat w Zgromadzeniu Sióstr św. Karola Boromeusza w Pradze, pielęgnując chorych w szpitalach tegoż Zgromadzenia w Mĕlnik Podoli i Litomierzycach, a od 27 lutego 1849 roku, także w szpitalu w Nysie.

Pragnąc pozostać wierną charyzmatowi początkowemu, po ponad trzech latach opu-ściła nowicjat Sióstr Boromeuszek. Dnia 19 listopada 1850 roku, Maria wraz z Franci-szką Werner, po wielu trudnościach i cierpieniach, obierając za patronkę dzieła miło-sierdzia św. Elżbietę Węgierską, wznowiły w rodzinnym mieście ambulatoryjną posługę chorym i opuszczonym. Bóg błogosławił młodemu Stowarzyszeniu Sióstr św. Elżbiety, dając mu zadziwiający wzrost już za życia Marii Merkert. Kilka lat po 1850 roku, Sio-stry przekroczyły granice Śląska, docierając w głąb Niemiec i na tereny województwa poznańskiego oraz Szwecji. Matka Maria przyjęła do Zgromadzenia blisko 500 sióstr i założyła 90 placówek zakonnych. Odpowiadając na wyzwania Kościoła i potrzebują-cych  XIX w., służyła, z godnym  podziwu wyrzeczeniem, chorym, osobom starszym, opuszczonym i dzieciom. Odważnie i z optymizmem realizowała  cele i zamierzenia związane z kształtowaniem i umacnianiem struktur nowej wspólnoty' zakonnej. Dnia 4 IX 1859 r. otrzymała od biskupa wrocławskiego, Henryka Forstera, zatwierdzenie die-cezjalne dla Stowarzyszenia Sióstr św. Elżbiety. W tym samym roku w grudniu została wybrana pierwszą Przełożoną Generalną Zgromadzenia. Dnia 5 V 1860 r.  Maria, wraz z 25 siostrami, złożyła śluby zakonne.

Autograf bł. Marii Merkert

Podziękowanie za samary-tańską posługę 1870-1871

To dzięki jej staraniom w latach 1863-1865 został wybudowany Dom Macierzysty w Nysie, który istnieje do dnia dzisiejszego. Dnia 7 VI 1871 r. wyjednała u papieża Piusa IX dekret pochwalny dla Zgromadzenia, które zostało ostatecznie zatwierdzone przez Leona XIII w 1887 roku. Bł. Maria Merkert swe życie wewnętrzne ożywiała modlitwą i szczególną pobożnością do Eucharystii, Najświętszego Serca Jezusa, Matki Bożej, św. Józefa i św. Elżbiety Węgierskiej, którą obrała za Patronkę Zgromadzenia. Wszystko, co zasługiwało na pochwałę, przypisywała Bogu i ludziom, którzy jej pomagali, a za swoje trudy nie żądała wynagrodzenia. Zmarła w opinii świętości 14 XI 1872 r., pozostawiając w wielkiej żałobie córki duchowe, mieszkańców Nysy i okolic, którzy nazywali ją „Kochaną Matką wszystkich", „Matką ubogich" i „Śląską Samarytanką". Wszyscy, którzy doświadczyli jej troskliwej opieki, byli przekonani, że odszedł od nich ktoś święty, „Anioł dobroci". Jako współzałożycielka i pierwsza Przełożona Generalna Zgromadzenia Sióstr Świętej Elżbiety przeszła niedługą, bo 55-letnią drogę ziemskiego pielgrzymowania, naznaczoną niezrozumieniem i cierpieniem, chorobą i licznymi przeciwnościami, które przyjmowała z całkowitym  poddaniem  się  woli  Bożej. Postać  Marii Merkert, mimo upływu lat jest  ciągle żywa i  aktualna. Przesłanie  jakie pozostawiła, to wołanie o miłość Boga i bliźniego. Podejmowała posługę nawet w najtrudniej-szych warunkach, zachęcając swoje córki duchowe, by czyniły podobnie: „Proszę was, abyście z miłością i cierpliwością pielęgnowały chorych. Jesteśmy bowiem przynaglane, by pokazać, że chcemy wszystkim czynić wiele dobra i wszystkich kochać w Bogu." Służyła Mu w ubogich, chorych, najbardziej potrzebujących, zgodnie ze słowami Chrystusa: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili" (Mt 25,40). W latach 1985-97 w Diecezji Opolskiej przeprowadzono dochodzenie kanoniczne. 20 grudnia 2004 r. w obecności Ojca Świętego Jana Pawła II miała miejsce promulgacja Dekretu o heroiczności cnót. Po zatwierdzeniu cudownego uzdrowienia przypisywanego wstawiennictwu Czcigodnej Służebnicy Bożej Marii Merkert, Ojciec Św. Benedykt XVI dnia 1 czerwca 2007 r. podpisał Dekret o cudzie. (abp Alfons Nossol, Nysa 30.09.2007 r.)

Sarkofag z doczesnymi szczątkami
bł. Marii Merkert w kościele św. Jakuba
w Nysie

<<<<<