Patronka Zgromadzenia Sióstr Św. Elżbiety

Św. ELŻBIETA WĘGIERSKA., ur. 1207 r., zm. 17 Xl 1231 w Marburgu, patronka dzieł miłosierdzia oraz bractw, stowarzyszeń i wielu zgromadzeń zakonnych.

Życie i Działalność - Jako córka króla węgierskiego Andrzeja II, urodziła się i wychowała na Węgrzech. Później przebywała na zamku Wartburg (k. Eisenach), gdzie przebywała od 4 roku życia, będąc narzeczoną przyszłego landgrafa Ludwika, którego poślubiła w 1221 r. Urodziła troje dzieci. Prowadziła ascetyczny tryb życia pod kierunkiem franciszkanina Rüdigera, a następnie inkwizytora Konrada z Marburga; rozwijając działalność charytatywną, opodal zamku założyła szpital; po śmierci Ludwika IV (zmarł 1227 w drodze na wyprawę krzyżową cesarza Fryderyka II), z dziećmi Hermanem, Zofią i Gertrudą OSB dobrowolnie opuściła Wartburg, zgodnie z frankońskim prawem spadkowym. Nie była więc wygnana z dziećmi w zimową noc przez szwagra Henryka, jak w oparciu o późne przekazy legendarne twierdził w XIX w. Ch. F. Montalembert (Vie de sainte E., P 1836, 1861; Życie świętej E., Kr 1881); na krótki czas zatrzymała się w Eisenach, a następnie na zamku Pottenstein (Bawaria). Była pod opieką swego krewnego  bpa  Egberta, który zamierzał  wydać ją powtórnie
za mąż, czemu przeszkodził złożony przez nią wcześniej ślub wdowieństwa; po przeniesieniu się do Marburga złożyła w 1228 r. ślub wyrzeczenia się świata.

Nie jest historycznie pewne, czy była tercjarką franciszkańską, choć z jej postacią wiąże się rozwój tercjarstwa w średniowieczu Europie. W Marburgu ufundowała szpital pod wezwaniem Franciszka z Asyżu; zmarła prawdopodobnie z wycieńczenia spowodowanego nadmiernymi umartwieniami. Kanonizowana 27 V 1235 r. w Perugii (bulla z 1 VI) przez papieża Grzegorza IX, który nazwał ją drugą św. Klarą. Konrad z Marburga opracował do kanonizacji jej Summa Vita (wyd. A. Wyss, Hessisches Urkundenbuch I. Urkun-denbuch der Deutschordens-Ballei Hessen, L 1897); święto 19 XI, a od 1969 - 17 XI.
(EK Lublin 1983, s. 913-914)


Grób Elżbiety sprofanował w 1539 r. landgraf luterański Filip d’Assia, jej potomek. Dziś relikwie Świętej są przechowywane w Wiedniu. W Niemczech kobiety pomagające chorym nazywano Elizabethinerinnen. Jest patronką trzeciego zakonu franciszkanów i charytatywnych przedsięwzięć katolickich. Często jest przedstawiana, jak układa do swego małżeńskiego łoża trędowatego lub kiedy zmienia pożywienie w róże.
(Wielka Księga Świętych Patronów, Kielce 2001, s. 124-125)


<<<<<