B
I
O
G
R
A
M
 

 

 

 

JAN

Syn Andrzeja I i Marianny Leszczyńskiej. Kanclerz poznański 1645–1662, kanonik gnieźnieński od 1661. Zmarł w 1664 roku. Data urodzin Jana nie jest znana. Pierwszą możliwą datę urodzin wyznacza ślub jego rodziców (1626). Urodzić się mógł już w 1627 roku. Najprawdopodobniej jednak urodził się w latach 1627–1628.

Swoje miano Tuczyński otrzymał po stryju ze strony matki – Janie Leszczyńskim, w 1648 roku biskupie kijowskim. Jan podobnie jak stryj, poświęcił się karierze duchownej. Wspomniany został po raz pierwszy w 1642 roku wraz z matką i rodzeństwem. W roku 1645 roku mieszczanie wałeccy kwitowali Jana z braćmi Stanisławem i Kazimierzem Tuczyńskimi i ich matką wdową Marianną Leszczyńską.

Przypuszczano dotąd, że pierwotnie w latach 1660–1661 był stolnikiem inowrocławskim, a potem dopiero wstąpił do stanu duchownego i odstąpił urząd bratu Stanisławowi. Tymczasem już w 1647 roku pełnił liczne godności duchowne. Wówczas Maria Leszczyńska z miłości macierzyńskiej ku Xiędzu Janowi Tuczyńskiemu kanclerzowi poznańskiemu, kanonikowi gnieźnieńskiemu, sekretarzowi JKMci oraz jego braciom nadała dobra: miasto Zbąszyń z zamkiem i wsie Rajewo, Przyprostynia, Pierzyny, Zakrzewko, Chrośnica, Smolniki, Łomnica, Folwark Przedmiejski, Strzyżewo, Dąbrówka, folwark Samsonki, Nowawieś i Nądnie.

W tym samym roku przy Mariannie zostały po raz kolejny odnotowane jej dzieci, w tym Jan umieszczony jako pierwszy wśród rodzeństwa. W 1654 roku matka wysłała Jana na studia do Ingolstadtu. Po powrocie ze studiów Jan spotkał się z matką na Śląsku, bowiem tam przebywała, uciekając przed Szwedami. W 1660 roku, gdy Marcin Lisiecki kwitował Mariannę z Leszna z 50 000 złp na wsiach Przyprostynia, Strzyżewo i Przedmiejski Folwark w powiecie kościańskim, wspomniany przy transakcji został obok Marianny z Leszna Jan Tuczyński stolnik inowrocławski syn jej, który składał podpis w imieniu swoim i braci Stanisława i Kazimierza. Tytuł stolnika inowrocławskiego został wówczas błędnie przypisany Janowi, albowiem chodziło o Stanisława III, który na tym urzędzie wspomniany jest od 1661 roku.

Mamy tutaj kolejny dowód na mylenie Tuczyńskich: Jana ze Stanisławem (!). Jeszcze za życia Jan Tuczyński przekazał swoje posiadłości braciom. W 1661 roku ksiądz Jan, kanclerz poznański, wiedziony miłością do brata rodzonego Stanisława Tuczyńskiego, stolnika inowrocławskiego, nadał mu swoje dobra przypadłe mu w dziale ze stolnikiem i Kazimierzem Tuczyńskim, tj. wsie Kępa, Luboniec, Pulwica w powiecie pyzdrskim, a Kazimierzowi dał Nakielno, Stręczno i Pilawkę w powiecie wałeckim. W 1662 roku zapisano w testamencie, że Xiądz Jan Tuczyński, kanclerz poznański, dobra ze spadku po bracie rodzonym Kazimierzu Tuczyńskim, daje z miłości braterskiej bratu rodzonemu Stanisławowi Tuczyńskiemu stolnikowi inowrocławskiemu. Wszystkie dobra leguje Stanisławowi, bo ma wielkie ciężary w płaceniu ich długów. Xiędzu pozostały tylko dwa szpalery z Tuczyńskiej izby i srebro. W dalszej części testamentu zapisano, że przekazał do Markowic na murowanie kościoła 5 000 i 6-y tysiąc, by co tydzień była msza św. za zmarłych z domu Tuczyńskich, jezuitom wałeckim winien dać 26 000, dodaje 14, aby na Collegjum wałeckie było całe 40 000 złp. Do kolegium poznańskiego jeszcze z młodych lat dać obiecał 10 000, teraz to przeznacza na budowę kościoła i wieży benedyktynom poznańskim 3 000, kościołowi w Tucznie na fundację bractwa Anioła Stróża 1 000, w Niezamyślu na organistę 600. Matce swej 15.000. Datowane w Jeziorkach Wałeckich.

Po śmierci Jana, w 1664 roku, stolnik Stanisław III Tuczyński, określony jako Xiędza Jana Tuczyńskiego, kanclerza poznańskiego, brat rodzony i spadkobierca jedyny, wioski Jeziora Wielkie i Jeziora Małe, Jaszkowo, Winna i części Niezamyśla w powiecie pyzdrskim, po księdzu spadłe, sprzedał matce Mariannie z Leszna.

 <<<<<