B
I
O
G
R
A
M

 

 


ZOFIA

Córka Andrzeja I i Marii Leszczyńskiej. Urodziła się po 1626 a przed 1642 rokiem, gdy Zofia została wymieniona jako najmłodsza pośród dzieci Marianny Leszczyńskiej i Andrzeja Tuczyńskiego. Podobnie w roku 1647 roku. Więc pewnie można jej urodziny ustalić na lata od około 1635- przed 1642. Zofia wstąpiła do benedyktynek w Poznaniu 14 października 1649 roku. Profeską została 9 października 1650 roku.

W 1653 roku wybuchła w Poznaniu wielka zaraza. Wtenczas wziena z sobą JM pani Marianna Tuczyńska, podkomorzyna inowrocławska córkę swoją, pannę Zofiją Tuczyńską, z którą jechała panna przeorysza (Zofia Szołdrska) i trzy siestry, z któremi mieszkała kilka dni we wsi, dwie mili od Poznania. Potem jechała do Tuczna, dwadzieścia mil od Zbąszynia, (do) tej majętności, kędy mieszkać miały. A ponieważ zaraza ustąpiła, toteż zamieszkały w Zbąszyniu. Mieszkała tam Zofia śtery niedziele. Potem udały się do Chociszewa, gdzie dotarły 20 października. Mieszkały tam siostry do 30 marca 1654, po czym powróciły do Poznania. Potem w 1655 roku zagrożeniem dla mniszek była wojna ze Szwedami.

W 1656 roku ksieni chciała odesłać dwie mniszki do opactwa w Strzegomiu. Zofia Tuczyńska mając bliskiego wuja swego we Wrocławiu Jegomości pana Jakuba Rozrażewskiego, wojewodę inowrocławskiego, upraszała go wielce, aby dał jej pocztę na ten niebezpieczny czas. Potem ruszyły na Śląsk. W tej drodze zażyły (siostry) trudności i w kilku niebezpieczeństwach były, z których Pan Bóg zawsze wyrywał. Jednakże przed Wielkanocą 1656 roku Marianna Tuczyńska zabrała Zofię do swej posiadłości Windawy. Dopiero 14 lutego 1657 roku Zofia dołączyła do swej ksieni Głoskowskiej we Wrocławiu. Tam Zofia zachorowała i ksieni zatrzymała ją przy sobie. Mniszki powróciły do Poznania 5 października 1657 roku. Wraz z ksienią przybyły Zofia Tuczyńska i Zofia Opalińska.

W dniu 29 września 1659 roku miała miejsce konsekracja, w której brała udział Marianna Tuczyńska z córką Katarzyną (Smoszewską) i Zofią. 21 kwietnia 1664 roku Zofia była mistrzynią nowicjatu, do którego przyjmowano cztery siostry. W 1674 roku podprzeorysza Zofia Tuczyńska świadkowała Katarzynie Poklateckiej, prefektce benedyktyńskiej, i w towarzystwie ksieni Zofii Szołdrskiej, przeoryszy Teresy Trąmpczyńskiej, podprzeoryszy Zofii Tuczyńskiej, gdy sprzedała całe części Łagowca i Kurska w powiecie poznańskim. Zofia była podprzeoryszą w latach 1674–1686, nadprzeoryszą w 1687 roku, a w 1694 roku została wspomniana jako przeorysza.

Zmarła 16 marca 1705 roku w Marcinkowicach. Pochowana w klasztorze benedyktynek w Poznaniu. W kronikach benedyktynek poznańskich zapisano, że życie jej w zakonie św. było w duchownych naukach bardzo biegłe. Mistrzynią nowicjatu i świeckich bywała, subprzeoryszą dwadzieścia lat i przeoryszą. Sędziwych lat doczekawszy, wyjechawszy na świat podczas niepokojów i tam umarła roku tysiącznego siedemsetnego piątego dnia szesnastego marca.

 <<<<<